Ryszard Kaczorowski urodzony 26 listopada 1919 roku w Białymstoku, 10 kwietnia 2010 roku zginął w katastrofie samolotu Tu-154 pod Smoleńskiem.
Ostatni prezydent Rzeczpospolitej Polskiej na uchodźstwie, bohater II wojny światowej, instruktor harcerski, Białostoczanin, honorowy obywatel Białegostoku i Supraśla. Przed wojną był instruktorem harcerskim w dzisiejszej stolicy województwa podlaskiego. Harcerstwo było osią jego życia. Z nim najmłodszy syn rodziny pieczętującej się szlacheckim herbem Jelita związał się jeszcze przed II wojną światową. Za harcerstwo – konkretnie tworzenie konspiracyjnych Szarych Szeregów pod sowiecką okupacją – trafił w 1940 r. do celi śmierci w sowieckim więzieniu. Sto dni oczekiwał na wykonanie wyroku. Wojskowy sąd karę najwyższą zmienił na 10 lat łagrów.
Ostatni prezydent Rzeczpospolitej Polskiej na uchodźstwie, bohater II wojny światowej, instruktor harcerski, Białostoczanin, honorowy obywatel Białegostoku i Supraśla. Przed wojną był instruktorem harcerskim w dzisiejszej stolicy województwa podlaskiego. Harcerstwo było osią jego życia. Z nim najmłodszy syn rodziny pieczętującej się szlacheckim herbem Jelita związał się jeszcze przed II wojną światową. Za harcerstwo – konkretnie tworzenie konspiracyjnych Szarych Szeregów pod sowiecką okupacją – trafił w 1940 r. do celi śmierci w sowieckim więzieniu. Sto dni oczekiwał na wykonanie wyroku. Wojskowy sąd karę najwyższą zmienił na 10 lat łagrów.
Karę odbywał w Dolinie Śmierci nad Kołymą, wyrywając dla Stalina z wiecznej zmarzliny złoto. Wolność odzyskał dwa lata po aresztowaniu, po podpisaniu układu Majskiego. Potem był mundur II Korpusu, upał i cholera w Palestynie. Półwysep Apeniński. Pod Monte Cassino Kaczorowski dowodził jednym z ośrodków łączności w II Brygadzie strzelców. Przeszedł z Andersem cały szlak bojowy.
Po zakończeniu wojny pozostał w Wielkiej Brytanii. Powrócił też do harcerstwa. Jako absolwent londyńskiej szkoły handlu zagranicznego aż do przejścia na emeryturę zajmował się księgowością w przemyśle. Równocześnie aktywnie działał w organizacjach emigracyjnych, budując harcerstwo na obczyźnie. Naczelnikiem, a następnie przewodniczącym emigracyjnego ZHP był przez ponad 30 lat, od 1955 do 1988 r. W 1986 w rządzie na emigracji został ministrem do spraw krajowych, w 1989, po nagłej śmierci Kazimierza Sabbata, objął stanowisko prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie. Rok później w grudniu urząd i insygnia władzy, wśród nich insygnia Orderu Orła Białego i Orderu Odrodzenia Polski przekazał na Zamku Królewskim w Warszawie Lechowi Wałęsie. W 2004 r. Elżbieta II za zasługi na rzecz Polonii Brytyjskiej uhonorowała go orderem św. Michała i św. Jerzego.
Na swoje 90. urodziny przyjechał do rodzinnego Białegostoku. W ciągu ostatnich 20 lat chętnie tu wracał. Miasto przyznało mu honorowe obywatelstwo, on lokalnemu uniwersytetowi podarował swój księgozbiór.
– Mam dwie takie pamiątki, bardzo dla mnie ważne, które czekają na to, żebym zabrał je ze sobą do grobu. To skała z Monte Cassino i garść ziemi spod dębów w parku na Zwierzyńcu. Tych dębów, które tworzą pomnik Konstytucji 3 Maja i pod którymi kilkadziesiąt lat temu składałem przyrzeczenie harcerskie – mówił wówczas Ryszard Kaczorowski, jedna z ofiar katastrofy lotniczej w Smoleńsku.
- Uchwała nr XVIII-113-91 Rady Miejskiej w Supraślu z dnia 18 listopada 1991 r. ->
- Wniosek o nadanie godności Honorowego Obywatela Miasta Supraśl
Panu Ryszardowi Kaczorowskiemu ->
ppłk Kazimierz Michałowski urodzony 27 października 1917 r. w Braiłówce (Kazachstan), zmarł 13 listopada 2008 r. w Marsylii.
W 1921 roku wraz z rodziną przyjechał do Polski, najpierw do Lwowa, potem na Suwalszczyznę, a 1926 roku do Białegostoku. Tutaj ukończył Szkołę Handlową. Był absolwentem Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, XIII rocznik (1938 -1939).
Oficer 10. Pułku Ułanów Litewskich w Białymstoku. Uczestnik kampanii wrześniowej od Białej Piskiej po ostatnie walki września pod Kockiem, Adamowem i Wolą Gułowską. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej, z której uciekł do Francji. Walczył w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie. Po ich rozwiązaniu osiadł w Marsylii, ukończył wydział chemii i podjął pracę zawodową w przemyśle naftowym. Po 13 grudnia 1981 r., jako jeden z pierwszych organizował we Francji akcje potępiające stan wojenny i przez 10 lat wysłał do Polski ponad 50 transportów z lekami, żywnością i odzieżą W tym m.in.: inkubatory, aparaty rentgenowskie do szpitali, pomoc dla parafii i szkół.
Ppłk Kazimierz Michałowski dzielił się swoimi doświadczeniami z młodymi władzami samorządowymi Podlasia. Za swoje zasługi otrzymał tytuł Honorowego Obywatela Supraśla. Był Honorowym Prezesem Koła Żołnierzy 10. Pułku Ułanów Litewskich i Ich Rodzin w Białymstoku, niestrudzonym w promowaniu tradycji swojego ukochanego pułku. Uczestniczył i często współorganizował uroczystości religijno – patriotyczne w Białymstoku, Kocku, Grudziądzu, a także w Warszawie, Marsylii, Lyonie, Paryżu i Londynie. Miał wielu przyjaciół wśród dostojników państwowych i kościelnych. Był od 1990 roku członkiem Rady Fundacji na Rzecz Tradycji Jazdy Polskiej, brał udział w wielu Zjazdach Kawalerzystów II RP w Grudziądzu.
Odznaczony był m.in.: Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Kampanii Wrześniowej, Krzyżem za Wierną Służbę, Medalem Wojska i wieloma innymi odznakami.
- Uchwała nr XVIII-113-91 Rady Miejskiej w Supraślu z dnia 18 listopada 1991 r. ->
- Wniosek o nadanie godności Honorowego Obywatel Miasta Supraśl
płk Kazimierzowi Michałowskiemu ->
Jan Andrzej Konstanty Zachert urodził się 20 sierpnia 1938 roku w Warszawie. Uczęszczał do szkoły podstawowej w Zgierzu, Warszawie oraz w Bydgoszczy i to właśnie tam zdał egzamin maturalny. W 1958 roku rozpoczął naukę w Studium Ekonomicznym Handlu WSE w Łodzi, a w latach 1960-1967 studiował na Wydziale Prawa i Administracji UW.
Jan Zachert od najmłodszych lat jest związany z miastem Supraśl. Urodził się w rodzinie potomków angielskiego rodu Sacket. W XVI wieku jedno z gałęzi Sacketów wyemigrowała z Leeds do Polski, gdzie osiedlili się w Międzyrzeczu i Międzychodzie w Wielkopolsce. Kolejną siedzibą rodu stał się Zgierz, a w XIX wieku także Supraśl. To Wilhelm Fryderyk Zachert z małej osady przyklasztornej uczynił Supraśl największym miastem przemysłu włókienniczego w regionie.
Urodzony w 1938 roku Jan Zachert został ochrzczony, przez Księdza Franciszka Tomasik, 2 lipca 1939 roku w supraskim rzymsko-katolickim Kościele Ojców Selezjanów. Od tego czasu mały Zachert mieszkał wraz z mamą Idą w Dworku Zachertów (obecnie siedziba Dyrekcji Parku Krajobrazowego Puszczy Knyszyńskiej). W tym właśnie dworku Jana Zacherta i jego mamę zastało wejście wojsk sowieckich, przed którymi uciekli do drugiego majątku rodowego w Zgierzu.
Zachert wielokrotnie w swoim życiu odbywał krótkie wycieczki do Supraśla, z którym łączą go emocjonalne więzi z rodziną. Wielokrotnie odwiedzał grobowiec przodków oraz składał wizyty znajomym i przyjaciołom na przykład O. Zajdel, Balde, Odyncowa, rodzina Mareckich oraz rodzina Ołdytowskich.
Po wojnie Zachert zamieszkał w Warszawie. Potem 17 lat spędził w Szwajcarii, dzięki czemu Supraśl nawiązał międzynarodowe kontakty, które trwają do dziś. Dzięki niemu do szwajcarskiego Balstahl na wymianę jeździ supraska młodzież i młodzi rolnicy na staże. W efekcie tej współpracy zawarto już trzy gminne polsko-szwajcarskie „małżeństwa”. Współpraca nawiązała się z takimi szwajcarskimi gminami jak: Balstahl, Dornach i Gelterkinden.
Zasłużony dla miasta Supraśl Jan Zachert w 1991 roku został członkiem Towarzystwa Przyjaciół Supraśla, a dnia 23 września 1995 roku otrzymał turył Honorowego Obywatela Miasta Supraśl oraz złotą odznakę „Zasłużony Białostocczyźnie”. Jest również inicjatorem partnerstwa między gminą Supraśl a gminą Zgierz.
W niedzielę 10 maja 2015 roku, około godziny 9:00, w Supraślu, po ciężkiej chorobie, zmarł Jan Andrzej Konstanty Zachert, Honorowy Obywatel Miasta Supraśla. Pogrzeb odbył się 16 maja 2015 r. w sobotę o godz. 14:00 w Kościele Najświętszej Marii Panny Królowej Polski. Prochy Jana Zacherta spoczęły w rodzinnej krypcie na cmentarzu parafialnym w Supraślu.